خنده هایت را به یاد خواهم سپارد. گریه هایت را به باد فراموشی خواهم سپرد. تنها خنده هایت است که دلیل حیات و زندگانی من و گرمای خون من میباشد. دوست دارم تا لبخندهایت را نظاره کنم، زیرا که گویی طراوت و شادی و امید را در لبهایت می بینم. ولی وقتی غمگین هستی، احساسی دارم، احساسی که تمام زیبایی های هستی و کائنات الهی، رنگ و رخسارشان را از دست می دهند و در آن لحظه انگار که توسط قراولان جهنمی به اعماق آن می روم.
شاد باش، بخند، که اطمینان دارم تمام روح جهان هستی در خنده های تو است. کائنات را ناامید مکن و پیوسته با شادابیت، پیام عشق به آدمیان و کائنات فرست، زیرا که آنها در فرمان تو هستند.
پس روح زندگی را از مخلوقات دریغ مکن.